فصلنامه گفتوگوی آب؛ شماره 42
طرح فاضلاب تهران بی تردید یکی از قدیمی ترین طرحها در حوزه آب و فاضلاب کشور است. این طرح بیش از نیم قرن سابقه دارد. مطالعات آن توسط برنامه عمرانی سازمان ملل متحد و سازمان بهداشت جهانی از سال ۱۳۵۰ آغاز شد و در نهایت در سال ۱۳۷۴ به تصویب رسید و در مهرماه همان سال فعالیت های اجرایی آن آغاز شد. اما در ادامه و حسب حساسیتهای مربوطه، طرح در قالب یک مناقصه بین المللی، مجدداً مورد بازنگری قرارگرفت و نهایتاً در سال۱۳۹۰ به تصویب نهایی رسید. تاکنون و بر اساس برخی گزارش ها، شبکه و خط انتقال جمعآوری فاضلاب در حدود 98 درصد پیشرفت فیزیکی داشته است، اما در بخش تصفیه فاضلاب این میزان کمتر از 60 درصد بوده است. با وجود اظهارنظرهای خوشبینانه برخی مسئولان درباره به سرانجام رسیدن این طرح در آینده نزدیک و به رغم تحمیل هزینه های گزاف به شهروندان (به بهانه تأمین مالی طرح)، اما کارشناسان مستقل نظر دیگری درباره کارآیی و سرانجام آن دارند. در این شماره از فصلنامه کوشیدهایم تا این موضوع و حواشی آن را از منظر فنی و حقوقی مورد بررسی قراردهیم. بدینمنظور در گفتوگو با دکتر اویس ترابی (مدیر اندیشکده زیست پذیری شهری) به بررسی گذشته، حال و آینده فاضلاب در پایتخت پرداختهایم. همچنین پشت پرده اخطارهای قطع آب در تهران به بهانه عدم پرداخت حق انشعاب فاضلاب، را در گفتوگو با دکتر صالح کریمی (پژوهشگر حقوق محیط زیست) از منظر حقوقی مورد بررسی قرار دادهایم. تجربه یکی از شهروندان تهرانی در مواجهه با قبض های نجومی آب و همچنین معرفی پژوهش اخیر اندیشکده تدبیر آب ایران با عنوان «تدوین چارچوب ارزیابی پایداری در مدیریت منابع آب (مطالعه موردی: محدوده مطالعاتی رفسنجان( » از دیگر مطالب این شماره هستند.
| عنوان | دانلودها | بازدید ها |
|---|---|---|
| فصلنامه_زمستان_1404 | 39 | 50 |
